Józef Jaroszewicz
Biografia
Urodzony w 1793 roku w Bielsku, Józef Jaroszewicz pochodził ze szlacheckiej rodziny. Jego ojciec, Benedykt, był pisarzem bielskich ksiąg radzieckich. Młody Józef pobierał pierwsze nauki w rodzinnym mieście, a następnie studiował na Uniwersytecie Wileńskim, gdzie w 1815 roku uzyskał stopień magistra prawa. Pod wpływem wykładów Joachima Lelewela zainteresował się prawem lokalnym oraz historią i etnografią swoich rodzinnych stron.
Po studiach podjął pracę jako wykładowca prawa rzymskiego i litewsko-polskiego w liceum krzemienieckim. Dalszą karierę akademicką rozwijał na Uniwersytecie Wileńskim, gdzie w 1827 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a rok później profesora zwyczajnego. Wykłady Jaroszewicza cieszyły się uznaniem - uczęszczał na nie m.in. Juliusz Słowacki.
Po zamknięciu Uniwersytetu Wileńskiego w 1831 roku przeszedł na emeryturę i osiadł na stałe w rodzinnym Bielsku. Poświęcił się wówczas badaniom historycznym, skupiając się na dziejach Podlasia, Litwy i Białorusi, a także publikując liczne artykuły w czasopismach takich jak „Znicz”, „Athenaeum”, „Biblioteka Warszawska” czy „Przyjaciel Ludu”.
Był członkiem Wileńskiej Komisji Archeologicznej oraz członkiem korespondentem krakowskiego Towarzystwa Naukowego. Za swoje zasługi został odznaczony Orderem św. Włodzimierza IV klasy oraz Orderem św. Anny III klasy. Zmarł 1 lutego 1860 roku w Bielsku, pozostawiając po sobie znaczący dorobek naukowy.