Iosif Grigorjewicz Łangbard
Biografia
Iosif Grigorjewicz Łangbard urodził się 18 stycznia 1882 roku w Bielsku Podlaskim, w żydowskiej rodzinie jako syn Hirsza Longbarda. Już w młodości wykazywał talent malarski, dlatego rodzina wysłała go do Odeskiej Artystycznej Szkoły Griekowa. W 1907 roku rozpoczął studia architektoniczne na Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, gdzie jego mentorem był profesor Aleksander Pomierancew.
Podczas I wojny światowej Łangbard pełnił funkcję dowódcy oddziału inżynieryjnego, prowadząc prace fortyfikacyjne na froncie i zapleczu. Rewolucję październikową przyjął entuzjastycznie, a w 1918 roku zaczął pracować jako brygadzista w biurze projektowym w Piotrogrodzie. Od 1918 do 1932 roku był zatrudniony w biurze konstrukcyjnym miejskiego wydziału zdrowia w Piotrogrodzie (późniejszym Leningradzie), a w latach 30. wykładał na Akademii Sztuk Pięknych w Leningradzie. Był także członkiem Zarządu i inicjatorem powstania Związku Architektów ZSRR.
Jego największym osiągnięciem było zaprojektowanie i kierowanie budową pierwszej Wszechbiałoruskiej Wiejsko-Gospodarczej i Przemysłowej Wystawy w Mińsku, która odbyła się w 1930 roku na obszarze 75 ha z 40 pawilonami. Był zwolennikiem pionowych rozwiązań architektonicznych, co widać w jego projektach. W czasie II wojny światowej przebywał w ZSRR, a po wojnie był prześladowany przez NKWD. Stworzył ponad 100 projektów architektonicznych, mieszkając w Leningradzie, gdzie wykładał. Zmarł 3 stycznia 1951 roku.
W 1934 roku otrzymał tytuły zasłużonego działacza sztuki Białoruskiej SRR oraz Zasłużonego Artysty ZSRR, a także został odznaczony Orderem „Znak Honor”. Jego najbardziej znane realizacje to Dom Rządowy Republiki Białorusi, Białoruski Państwowy Teatr Opery i Baletu w Mińsku, Białoruska Akademia Nauk, Dom Sowietów w Mohylewie oraz wiele innych gmachów użyteczności publicznej.