Edward Kasprzykowski
Biografia
Edward Kasprzykowski urodził się 18 lub 19 kwietnia 1894 roku w Bielsku Podlaskim. Był synem Juliana Alojzego i Emilii Darii z domu Haase. Ukończył prywatną szkołę handlową i gimnazjum w Radomiu. Maturę zdał w Kazaniu, a w 1923 roku zdał ją ponownie w Warszawie, ponieważ oryginał zaginął. W 1924 roku ukończył studia farmaceutyczne na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując tytuł magistra farmacji.
Podczas I wojny światowej, w sierpniu 1914 roku, wstąpił we Lwowie do Legionu Wschodniego, następnie od 15 października 1914 roku walczył w 1 pułku ułanów Legionów Polskich. 22 lipca 1915 roku został ranny pod Chodlem. Po leczeniu, 25 lipca 1917 roku został zwolniony ze służby. 3 listopada 1918 roku wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, współtworząc Ochotniczy Szwadron Ziemi Radomskiej. W lipcu 1919 roku przydzielono go jako farmaceutę do Szpitala Okręgowego w Kielcach, a od listopada pracował w szpitalu wojskowym w Radomiu. W lipcu 1920 roku zgłosił się jako ochotnik na front, a ze służby zwolniono go w listopadzie tego roku w stopniu podporucznika rezerwy. 28 lutego 1927 roku awansowano go do stopnia porucznika.
Po zakończeniu studiów pracował jako młodszy asystent przy Katedrze Badania Środków Spożywczych, a następnie został współwłaścicielem i kierownikiem apteki w Radomiu (Apteka Kasprzykowskich przy Rynku 12). Był prezesem Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny oraz prezesem Związku Oficerów Rezerwy. Pełnił też funkcję I-wiceprezesa Zarządu Okręgu Kielce Związku Legionistów Polskich w 1936 roku.
W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został wybrany posłem na Sejm IV kadencji z okręgu nr 32, obejmującego powiaty radomski, radomski miejski i kozienicki. W kadencji pracował w komisjach: pracy, zdrowia publicznego i opieki społecznej. Był sympatykiem BBWR.
Edward Kasprzykowski ożenił się z Haliną Szczepaniak, z którą miał dwoje dzieci: córkę Krystynę i syna Tadeusza. Po wybuchu II wojny światowej przebywał w oflagu. Aptekę prowadziła żona Halina, a w piwnicach składowano materiały wybuchowe i broń, które syn Tadeusz przewoził do Warszawy. Z zasobów apteki zorganizowano zakonspirowaną składnicę leków i materiałów opatrunkowych w Szkole Handlowej przy ul. Traugutta. Tyły apteki sięgały getta, co umożliwiało niesienie pomocy ludności żydowskiej. W listopadzie 1942 roku Halina i Tadeusz zostali aresztowani, wywiezieni do Auschwitz i tam zginęli. Edward przeżył wojnę, wrócił do Radomia i do końca życia pracował w aptece.